ZO MAAR PIEKIRANS VAN NICOLE C.

NICOLE.C. TOEN

NICOLE C ALBERS SPIERING- BRUININGA. NU.

HAAR UITSPRAKEN;

MEVROUW. NICOLE C....... AGREEABLE.

XXXXXXXXXX

https://mijnikjesenik.wordpress.com/

ps; Kopieerd en plaats.....

Website van Nicole. C.Bruininga

(Voor het heel verhaal van Nicole.C.Bruininga

Klik : Mijn ikjes en ik.!)

Soms valt er weinig te schrijven omdat het even stil in mij is.. stil omdat er zoveel gebeurt waar ik geen grip op heb en er alleen maar kan zijn op afstand.. Meelevend... Hopend dat het goed gaat komen..
Ik zie mensen die ik lief heb vechten, vechten tegen onrecht van buitenaf. Tegen een lichaam dat over wordt genomen door een ziekte die zijn eigen programma heeft. Ik bewonder ze om hun moed, hun overlevingsdrang, hun kracht..
Ik kijk verder dan mijn binnenste cirkel en zie hoe hard de maatschappij is geworden.. Het grote IK is opgestaan en duwt het geweldige SAMEN aan de kant. IK heerst het liefst alleen, is nietsontziend.. IK heeft een grote bek, verwijt de racist met racistische termen.. IK trapt, liegt, bedriegt, charmeert.. als een wolf in schaapskleren..IK verliest het grote belang uit het oog.. iets wat SAMEN heeft opgebouwd..
IK begeeft zich in alle lagen en is het grote gevaar voor SAMEN..
SAMEN is liefde, voor elkaar met elkaar, is begrijpen, begrip opbrengen, ..SAMEN is elkaar in de ogen kijken en zeggen wat je denkt, soms hard maar altijd opbouwend, om daarna weer samen verder te kunnen. SAMEN is niet gelijkvormig en heeft begrip voor het anderszijn. SAMEN is niet altijd lief maar wel eerlijk.. SAMEN is hoop.
Ik kijk naar mijn binnenste cirkel en voel SAMEN.. ik kies voor SAMEN.
Ook al is het op afstand met een ietwat machteloos gevoel..

dinsdag 10 mei 2161

Euro visie Songfestival

Gisteravond was het zover, de 1ste halve finale voor het Eurovisie Songfestival. Dutchland wordt vertegenwoordigd door Douwe Bob, een charismatische knul van ergens begin 20. Mooi pak, zijn ingegelde (spreek uit als : ingedjelde) haren in een golfbeweging naar achteren gekamd, gezegend met een paar straalblauwe, een tikkeltje loenzende, ogen. Hoewel we niet echt fan zijn van dit soort poppenkast, wint onze nieuwsgierigheid van het gezonde verstand.. We nestelen ons op de bank en al snel zitten we in de flow van de gekte..
Als side event staat Twitter ook aan, een omgeving waar je zo nu en dan even lekker kunt trappen tegen de maatschappij. De ene na de andere tweet vliegt door Twitterland want tja er valt veel te becommentariëren over dit circus. De presentatoren zijn slechte acteurs en de tekstschrijvers net zo humorloos als de bouwtekening van een ikeakast.. om te janken.. De eerste deelneemster gaat van start, de haarstylist is creatief geweest met een brillosponsje en haar kledingadviseuse moet nodig langs de Pearl.. Er volgen nog 4 waar ook best wel iets over gezegd kan worden maar .... what happened in Twitterland stays in Twitterland!
Onze, want ja, ineens is het onze Douwe Bob mag als 6de zijn nummer Slow Down vertolken. En .. hij is spot on en spat zuiver... halverwege valt er een stilte van 10 seconden, "het verassingselement" (wat natuurlijk al lang en breed is uitgemeten in de pers). Onze Douwe zei op Elvis Presley-achtige wijze "I love you too baby..." .. en het lied hervatte zich.. Douwe BoB did it!
En zit ik zaterdagavond op de bank? Ja zeker! Je suis ..‪#‎Teamdouwe‬! (...of was het ‪#‎Teambob‬...)
Anyway... have a nice day..and.. Slow Down!

8-5-2016

Moederdag
Een zonnige zondag in mei waarop kinderen hun mams in het zonnetje zetten, een plantje, een chocolaatje, een kaartje. Even bij haar op visite...Maar wat als je mams er niet meer is...of er nog wel is maar geen besef heeft van tijd.. seizoenen, maar leeft in het moment, een moment dat zich in het nu afspeelt of ergens in het verleden.. Ik heb zo'n tante, samen met haar dochter en schoonzoon bezochten wij haar. Ze woont op een gesloten afdeling, een loper bood ons toegang tot het gedeelte waar haar thuis nu is..Daar zat ze in het zonnetje, in haar handen een glas aanmaak, roerloos voor zich uitstarend.. ze zat in het moment..waar ze was? Geen idee, niet hier waar ik ook was. Ze reageerde op een aanraking keek even met lege blik.
Een verhuismomentje van het daar naar hier. Er verscheen een brede glimlach op haar gezicht..Hand in hand liepen wij richting het restaurant. Ze stopte even en riep joehoe joehoe. Ik keek een kamer in waar een jongeman achter een bureau zat.. nog een joehoe ..De jongeman keek op en joehoede vriendelijk terug. Tante haar ogen begon te glimmen, haar wangen kregen blosjes en ze begon te giechelen als een verliefde tiener. Ik keek naar tante.. en naar mijn moeder die haar aan de andere kant ondersteunde... Ik keek naar mijn nicht.....Mijn moeder nog zo helder met een geheugen tot in de details.. Haar moeder.. met een geheugen dat soms nog in het nu is..waar de details steeds meer verdwijnen..van soms, een enkele keer... totdat er geen nu meer is.. ..Ik kijk naar onze moeders..
En realiseer mij ook nu weer hoe kwetsbaar en onvoorspelbaar het leven is. Moederdag is een knuffel, een kusje, herinneringen hebben, het nu beleven. Op willekeurige momenten niet vastgepind op die ene dag..moederdag is hardop uitsprekend of stilzwijgend denkend...
Moederdag is iedere dag, omdat ongeacht waar onze moeders ook zijn, in het hier of daar, waar daar ook is..ze altijd bij ons zijn
Mam.. dank voor alles.. u

6-5-2016

 

én twee eenpersoonskamer

Het is familieweekend, op visite met paps en mams in het zuiden van ons landje. Maanden geleden gepland, want hoewel ik erg in het nu leef, ontkom ik er niet aan om soms toch nog afspraken in de toekomst te plannen. Zo ook dit weekend. Iets wat mij dan de tijd geeft om op zoek te gaan naar een goedkope slaapplaats. Ik surf op de golven van aanbiedingen die in sommige gevallen helemaal geen aanbieding blijken te zijn tot de ultieme golf..euh deal. Zo ook voor dit weekend.
Het is de dag na Hemelvaart en dit jaar ook de dag na Bevrijdingsdag, voor ons een vrije vrijdag. Het zonnetje schijnt en gevieren rijden we het familieweekend tegemoet. De eerst afspraak is bij nichtlief die niet kan koken (vindt ze zelf hoor) en neef, waar ook onze twee nichtjes, blij en nog steeds zo sprankelend verliefd,
enige tijd later zich bij het gezelschap voegen.
Genoten van het samenzijn en ja lieve nicht, van je kookkunsten, sluiten we de dag af met een ijsje bij het Eisparadies. Wat kusjes en knuffeltjes en een kleine 20 minuten later steken wij de kaart in de deur van onze hotelkamer.. de ruimte was overduidelijk ooit bedoeld voor het plaatsen van 1 eenpersoonsbed maar voor mensen zoals ik omgetoverd in een tweepersoonskamer. Een grote mannenstap en manlief zat op een hoek van het bed die door deze actie een kantelbeweging maakte.. nader onderzoek wees uit dat er, op die hoek, geen bedpoot aanwezig was. De behulpzame hotelmeneer, in zijn eerste dienstweek, dook onder het bed en inspecteerde de ruimte op sporen van de verdwenen bedpoot, kantelde het geamputeerde bed, sleepte deze naar buiten en kwam even later met een heel exemplaar terug. Ach.. voor 47 eurootjes per nacht inclusief ontbijt hebben we buitengewoon goed geslapen!

27-4-2016

Koningsdag 2016 zou compleet verregenen en verwaaien.. het tegendeel bleek waar.. De zon kietelde Zwolle, waar dit jaar onze Koning Willie en toet la famielje de hartelijke en feestelijke felicitaties in ontvangst nam. Er werd gezongen en gedanst, handjes geschud en selfies gemaakt. Het was hartverwarmend op een toch redelijk kille dag.
Onze Koningsdag startte op de bank, gekluisterd aan de tv om vervolgens in de auto te springen en naar de big City te rijden. Feestend Oranje was al goed op dreef... Op zich ben ik niet van zuipende en blowende mensenmassa's maar het levert wel bijzondere plaatjes op.. we maken een wandeling en komen bij een feestje dat er niet was, gelukkig is alles op redelijke loopafstand, ook voor mij jaja..en ploffen na wat belletjes en appjes bij onze vriendjes op de bank in een café. We lopen wat, drinken wat en sluiten een gezellig samenzijn met een heerlijke thaise maaltijd en spelletjes wordbrain af. Op onze terugweg naar de auto baanden wij onze weg door feestend Amsterdam.
Wij passeren een man. Hij wankelde, hield zich staande aan een vensterbankje en hield een hele proclamatie over.. de zaken des levens. Zijn armen zwaaiden als dikke slappe elastieken onhandig alle kanten op.. hij lachte luidkeels .nam nog een slokje..Zijn glazige ogen gericht op de wereld buiten zijn wereld die één stoeptegel groot was, waar schimmen van mensen hem passeerden, zo ook wij..
Zijn stem galmde nog even na totdat het,
ongeveer 2 stoeptegels verder, opging in het feestgedruis...
10 minuutjes later lieten wij het geluid en de drukte achter ons.. en na een uurtje ploften wij in alle stilte op onze bank..
Slaap lekker wereld.. en morgen.. gezond weer op!

16-4-2016
In between..
Omdat het ook hier niet altijd sterrenlucht en zonneschijn is en er ook wel eens regen met Franse bloembakken de hemel uit komt vallen (sorry voor de verhaspelingen), word je hier in dit stukje van het jaar, getrakteerd op het fenomeen in between fall and spring...
De winter wordt buitenspel gezet door deze 2.
Kleuren vloeien over van oudbruin naar babygroen afhankelijk van de sterkte van het licht.. een prachtig schouwspel. Zeker als je zo door het land aan het toeren bent..
De zon schijnt en de jonge knoppen aan bomen en struiken steken speels hun kopjes naar buiten, in afwachting van het juiste moment.
De lammetjes springen wat onwennig door de wei, struikelen over hun eigen pootjes, blèren om aandacht èn om hun moeder om zich vervolgens vast te zuigen aan een van haar tepels.
We stoppen op een plekje waar een meertje boven een huis uitsteekt en waar het water tegen wordt gehouden door een dijkje dat, door een smal, kort, stenen bruggetje, dat ophoudt bij een klein deurtje in het dak, verbonden is met het huis..
Een bijzonder plekje waar we even erg van genieten..

De zon speelt met de kleuren en alles wat licht is begint te glimmen... totdat de zonnestralen opgevangen worden door dikke donkergrijze wolken..
De takken laten hun kopjes hangen.. de lammetjes zoeken al blèrend hun moeder op om onder haar te kruipen.. de lucht wordt donker en alles wat lente is krijgt ineens een herfsttintje..

We rijden in onze auto met glazen dak zodat wel optimaal van de omgeving kunnen genieten.. achterin een mandje vol lekkers van de markt.. en verheugen ons op de warmte van d

13-4-2016
Kluizenaar..?
......Gewoon 1 weekje per jaar mijzelf terug trekken in een huisje met een houtkachel en stapels hout waar zo nu en dan een spinnetje overheen wandelt. Een grote mand met verse groentes, eitjes, wat vis..aardappelen een paar bollen knoflook, uitjes... en een goede olijfolie. Wat van die knotsen van Franse broden, fles wijn en een fles cola.. Een stapel boeken, knuffeldeken.. en mijn mobiel..omdat typen nu eenmaal sneller gaat dan schrijven. De hele dag mijzelf voortbewegen in zo'n blubberbroek waarvan het kruis op kniehoogte hangt met daarover een trui die zo uitgelubberd is dat ik de mouwen eerst 4x moet omslaan voordat ik mijn handen vind. Haren scheef in een knot op het make-uploze gezicht gebonden
Sigaar in de mond...ow nee ik rook niet meer en ik heb ook geen waterlaarzen. Ow en dikke wollen sokken...
En dan gewoon niks geen agenda volgestouwd met leuke en nietleuke afspraken, geen herinneringen wie er nu weer jarig is.. geen ojaa's dat moet ik ook nog doen.. niks helemaal niks...
Of misschien wel van alles maar dan anders. Van alles waar geen tijdslabeltje aan hangt. Waar moeten niet bestaat..
Waar ik nu in slaap kan vallen en straks een keertje wakker word..
Gewoon een weekje anders...

10-4-2016
ontstressen..
Na een dagje hoofdzakelijk doorgebracht te hebben in onze Barcelonarode bolide kwamen wij gisteren tegen het einde van de middag aan in "ons" stiltehuisje. Het is natuurlijk niet van ons althans niet altijd, hoofdzakelijk is het van Karl en al die andere onsjes. Maar de aankomende 10 dagen is het van ons ons.
Iggy begroette ons luid blaffend. We keken uit naar Nashja.. maar Nashja bleek er niet meer te zijn.. Daarvoor sprong er een ietwat onhandige Lolly van de veranda.. die ons speels en ongecontroleerd tegemoet rende. Er was wat veranderd.. Karl kwam en we liepen gedrieën naar het huisje. In de houtkachel danste het vuur om de blokken hout, de gordijnen waren vervangen door handmade wooden luiken en de gladde traptrede was voorzien van een schuurpapierachtige antislipstrip (leuk woord voor galgje of pictionary).
De auto werd uitgeladen en Karl trakteerde ons op een flesje rosé en een bak pinda's.
Just a short bijpraatmomentje en then I'll will leave you alone.. and so he did..
De stille stilte omarmde ons langzaam... De avond viel en wij vielen als een blok in slaap.. Een betere manier om het ontstressen te beginnen is er niet!

Vandaag, 19 maart
.. Een dag die zich door de jaren heen heeft gevuld met herinneringen.. fijne, mooie, lieve, warme maar ook minder goede, intens droevige en verdrietige..
Een dag van hallo, fijn dat je er bent. Een dag van tot ziens en vaarwel, van wie weet tot ooit.. Till we meet again...
Een dag waarop 3 jaar geleden DE Stille Tocht werd gelopen voor allen die wij missen..
Op zoek naar een erkenning..
Voor hen die hun leven hebben gegeven daar in dat verre toenmalig Nederlands-Indië... daar waar wij onze vaders, moeders, opa's, oma's, broers en zusters hebben moeten achterlaten..
Ik omarm vandaag en sta stil...
Bij een lach en een traan..
Bij een hallo en een dag...
Bij jou en mij..
Bij toen en nu..

Nicole C. Bruininga aan Mijn ikjes en ik
1 uur ·

03-03-2016
Soaps en zo

Tijdens het zappen blijft de afstandsbediening wel eens steken midden in één of andere soap..
Hoewel ik erg weinig met soaps heb laat ik mij even meenemen in deze bizarre wereld..
Intriges, samenzweringen en elkaar het leven zuur maken zijn de hoofdingrediënten van een goede of slechte aflevering, tis maar hoe je er naar kijkt.
Ik behoor niet tot de ca. 1,9 miljoen (even de kijkcijfers gecheckt van een aantal soaps) vaste volgers, maar meer tot de groep passanten, die per ongeluk de set passeert en verwonderd blijft staan, afvragend of dit soort tv een afspiegeling is van ons..
Kennelijk intrigeert het mij wel, ik blijf nog even hangen om te zien hoe men elkaar woordelijk en met een paar ferme messteken in de rug af probeert te maken.
Zouden ze in echte leven ook bestaan? Mensen die elkaar het licht in de ogen niet gunnen, die in donkere steegjes smerige dealtjes sluiten en de ander op geniepige wijze buiten spel proberen te zetten?
Stilletjes hoop ik van niet maar hardop denkend weet ik dat de realiteit anders is. …..
‪#‎bekind‬

Nicole C. Bruininga aan Mijn ikjes en ik

21-2-2016
Theezakje in een Maastrichtse taxi

Sinds 1998 drink ik geen koffie meer, daarvoor in de plaats zijn er inmiddels sloten vol thee gekomen. Iedere ochtend pruttelt de waterkoker en wordt de glazen theepot voorzien van een zakje met "verse" theeblaadjes. De keuze is reuze in thee land. Wij beperken ons tot de, zoals mijn lief ze noemt, echte theeën. Dus zonder smaakjes als.. 1000dromenineennachtthee..midzomerzonthee, wintermiddagknusopdebankkaneelthee..
De gevulde theepot wordt op het bijpassend theelichtje gezet en wij worden langzaamaan wakker..
Dit weekend zaten wij samen met een schoonbroer en schoonzus, uit het vorige leven van mijn lief, in mooi Maastricht en hadden 's avonds een eetafspraak met kennissen (die ik overigens niet kende) uit een verweg wandelverleden van mijn 3 reisgenootjes.
Wij bestelden een taxi en lieten ons door Maastricht by night rijden.. het gesprek ging over thee en het gebruik van het theezakje. Schoonzusje ratelde er vrolijk op los. Ze ergerde zich aan de manier hoe mensen met een theezakje omgaan. Per kopje werd het theezakje vluchtig door het kokende water gehaald om vervolgens klakkeloos in de prullenbak gegooid te worden...zonde! Haar theezakje werd voor meerdere kopjes gebruikt. Ik moest toegeven dat ik, op het werk eigenlijk ook mijn theezakje pas aan het eind vd dag weggooi.. het werd een melig gesprekje....Tja wat wil je met een theezakje in een volgepropte auto..
De chauffeur stopte keurig voor het restaurant, wij stapten lachend uit, wensten hem een fijne avond toe, hopend dat hij geen theezakjestrauma of schuldgevoel eraan zou overhouden.
De taxi verdween uit ons zicht en wij liepen bijna het verkeerde restaurant binnen..
Gisteren belde ik hetzelfde taxibedrijf, ik zei mijn naam... en de stem aan de andere kant van de lijn zei op z'n Limburgs. ..ah! Mevrouw Theezakje?....

Nicole C. Bruininga aan Mijn ikjes en ik
1 uur ·

21-2-2016
Theezakje in een Maastrichtse taxi

Sinds 1998 drink ik geen koffie meer, daarvoor in de plaats zijn er inmiddels sloten vol thee gekomen. Iedere ochtend pruttelt de waterkoker en wordt de glazen theepot voorzien van een zakje met "verse" theeblaadjes. De keuze is reuze in thee land. Wij beperken ons tot de, zoals mijn lief ze noemt, echte theeën. Dus zonder smaakjes als.. 1000dromenineennachtthee..midzomerzonthee, wintermiddagknusopdebankkaneelthee..
De gevulde theepot wordt op het bijpassend theelichtje gezet en wij worden langzaamaan wakker..
Dit weekend zaten wij samen met een schoonbroer en schoonzus, uit het vorige leven van mijn lief, in mooi Maastricht en hadden 's avonds een eetafspraak met kennissen (die ik overigens niet kende) uit een verweg wandelverleden van mijn 3 reisgenootjes.
Wij bestelden een taxi en lieten ons door Maastricht by night rijden.. het gesprek ging over thee en het gebruik van het theezakje. Schoonzusje ratelde er vrolijk op los. Ze ergerde zich aan de manier hoe mensen met een theezakje omgaan. Per kopje werd het theezakje vluchtig door het kokende water gehaald om vervolgens klakkeloos in de prullenbak gegooid te worden...zonde! Haar theezakje werd voor meerdere kopjes gebruikt. Ik moest toegeven dat ik, op het werk eigenlijk ook mijn theezakje pas aan het eind vd dag weggooi.. het werd een melig gesprekje....Tja wat wil je met een theezakje in een volgepropte auto..
De chauffeur stopte keurig voor het restaurant, wij stapten lachend uit, wensten hem een fijne avond toe, hopend dat hij geen theezakjestrauma of schuldgevoel eraan zou overhouden.
De taxi verdween uit ons zicht en wij liepen bijna het verkeerde restaurant binnen..
Gisteren belde ik hetzelfde taxibedrijf, ik zei mijn naam... en de stem aan de andere kant van de lijn zei op z'n Limburgs. ..ah! Mevrouw Theezakje?....

Nicole C. Bruininga aan Mijn ikjes en ik
2 uur ·

16-2-2016
Eendjes..

Ieder jaar, zo tegen het eind van januari, komen meneer en mevrouw Eend een tijdje in onze tuin op visite. Zo ook dit jaar.
Zonder aankondiging zitten ze ineens op de rand van de vijver, nemen een plons en genieten zichtbaar van elkaars gezelschap. Heerlijk dobberen ze van de ene kant naar de andere kant. Tegen het einde vd middag zijn ze verdwenen, soms in stilte en soms, al luid kwakend, maken ze nog een extra rondje over onze tuin.
Na een aantal weken komen ze langzaam naar de keuken gewaggeld.. manlief fier voorop, nek lang gerekt, zodat hij bijna boven de Buxus haag uit kan kijken. Het vrouwtje drentelt er, netjes afstand houdend, achteraan. Met een paar luide kwaken meldt meneer Eend zich en ik sta klaar met een broodje en mijn hondjes staan klaar om aan te vallen.. Na het broodjesritueel waggelen ze saampjes weer terug naar de vijver.. Een dikke klodder shit achterlatend..das dan weer jammer..
Een paar jaar geleden kwam er ook een aantal ongenode gasten mee.. Één daarvan was een oude norse, ietwat door de tijd gehavende mannetjes eend. Hij nam het voortouw, sprong van de vijverrand en stapte vastberaden op mijn keukendeur af.. vlak voor de deur maakte hij zich lang en keek naar binnen.. Kwakend tikte hij met zijn snavel tegen het raam.. Nou hou ik niet van dit soort gedrag dus negeerde ik deze wildvreemde eend. Beledigd keerde hij zich om en op hoge poten, luidkwakend stormde hij op zijn kornuiten af..deze sprongen van de vijverrand, de leider draaide zich om en met veel kabaal kwam de eend weer, in zijn 5de versnelling, aangewaggeld... Toch enigszins geïntimideerd door zijn gedrag verkoos ik binnen te blijven.. Vlak voor mijn deur veranderde hij in een ninja-eend..sprong omhoog en trapte met zijn platvoeten tegen mijn deur, keek mij aan, draaide zich om, kwaakte zijn kornuiten bij elkaar en verdween....Mij toch wel even beduusd achterlatend..
In de verte zaten meneer en mevrouw Eend rustig op de rand van onze vijver,
wachtend op de lente..

Nicole C. Bruininga aan Mijn ikjes en ik
3 uur ·

5-2-2016
Contactloos betalen

Van onze bank kreeg ik op een dag een nieuwe bankpas toegestuurd. Verbaast was ik omdat mijn "oude" bankpas nog niet over de datum was. (Best bijzonder dat er op dood materiaal een tht-datum zit..)
Enfin, ik switchte de pasjes en ging op pad.
Deed her en der wat boodschapjes en pinde er vrolijk op los. Als laatste was het bakkertje aan de beurt.. heerlijk om zo'n winkel gevuld met geuren van vers gebakken brood binnen te stappen. Hoewel ik veel te veel zag wist ik mij te beperken tot een halfje wit, een halfje volkoren, een paar croissantjes en nog wat waar een mens blij van kan worden. De mevrouw noemde het bedrag en vroeg :"pinnen?" Ik knikte en stopte mijn pinpas in het apparaat, haalde aan om mijn pin in te toetsen... maar voordat mijn wijsvinger de toets raakte hoorde ik een bliep en zei het apparaat dat ik betaald had.. ik dacht..das snel.. keek verward.. en zei ..."euh.. er gaat iets niet goed hier"
Na wat wisselingen van onze gedachtes kwamen wij er achter dat DIT het nieuwe betalen was.. contactloos.. en ik zag al mijn zuurverdiende eurootjes door de lucht zweven.. de grip op mijn portemonnee was verdwenen..
Ik belde mijn bank met de melding dat ik niet contactloos wil betalen. De meneer aan de andere kant was een snelle verkoper die meende dat het nieuwe betalen helemaal hip en trendy was en vroeg mij waarom ik daar niet aan mee wilde doen. Mijn gedachte zei: " oké ei, dat gaat je geen drol aan, zeur niet, je verdoet mijn tijd dus stuur gewoon een andere pas." mijn mond zei : "Daarom niet. Ik ontvang graag een nieuwe pas zonder contactloos betalen ".
Ik luisterde naar zijn spreekbeurt over de voordelen en de kosten...KOSTEN? ja een nieuwe pas zou mij 3,50 kosten. Mijn gedachte zei:" jij snapt het leven niet" mijn mond zei het net iets anders..
Een weekje later lag de nieuwe pas in de bus...contactloos en...kostenloo

Kri-t-ikje

Hoewel ik een frequent gebruikster ben van Facebook en daar eerlijk gezegd ook wel plezier in heb, verbaas ik mij met regelmaat wat er allemaal gepost en dus gedeeld wordt.
Het is een bron van informatie geworden waarin de scheidslijn tussen realiteit en fictie bijna niet meer valt te onderscheiden. Zo worden hoaxen voor waar aangenomen en wordt Facebook als vertrouwelijke nieuwsbron neergezet. Het is zoals mijn vader zegt : Een open riool....ideaal om verloren familie terug te vinden, vriendschappen nieuw leven in te blazen, belangrijke levensmomenten te delen of foto's te posten van heerlijke eetmomentjes, maar...ook een perfect podium om elkaar ongezouten en ongenuanceerd de waarheid te vertellen. Ruzies worden en plein publique uitgevochten en de meest stompzinnige verwensingen vliegen je om je oren. Als tegenhanger heb je de Likes , thumbs up en alle vormen van "laten we toch lief zijn voor elkaar". .
Een paar klikken zijn er nodig om te weten hoe oud je wordt, wat je naam in een of andere oertaal betekent, wie je beste vrienden zijn, hoe je toekomst eruit ziet.. en ga zo maar door.
En dapper doen we aan deze ongein mee, en waarom? Zijn wij op zoek naar een bevestiging? Is dit een nieuwe manier om mensen aan onszelf te binden? Delen wij het omdat het TE grappig is?
Natuurlijk heb ik mijzelf ook even ondergedompeld in deze poel van onzinnigheid, het resultaat? Ik word heel oud, mijn naam betekent strijdster, mijn beste vrienden zijn mensen die ik via Facebook ken en nooit in het echie heb ontmoet..en mijn oom is in het geheim verliefd op mij..
Ondertussen worden onze gegevens verzameld in een database ergens in Silicon Valley en zullen wij gaandeweg overspoeld worden met nog meer op niets gestoelde of enigszins onderbouwde bagger..

Nicole C. Bruininga aan Mijn ikjes en ik
2 uur ·

01-2-2016

1000 haren grijs

Er komt een moment dat je jezelf afvraagt waar die landingsbaan midden op je hoofd toch vandaan komt..
Mijn kastanjekleurig haar heeft alle tinten bruin gezien. Ik was van het verven (en soms ook een permanentje) maar wel het voorzichtige type geen kleurrijke uitspattingen. Meestal gewoon uit een pakje bij de drogist aangevuld met een kleurshampoo van Gūhl.
Tot dat ene moment.. ik legde mijn haardos in de handen van een kapster.. want coupe soleil was in en om zelf te gaan klooien met badmuts en haaknaald leek mij niet zo'n goed plan.
Daar zat ik dan, plastic cape om, badmuts op en de (naar wat later bleek) stagiaire begon driftig aan mijn haar te plukken..
De sprietjes ontsprongen als jong gewas bovenop het blauwe landschap.. In de spiegel kon ik het prima volgen.. Gevoelsmatig ook want het ging er op sommige stukken best hardhandig aan toe.
Maar ja wie mooi wilt zijn....
Na enige tijd was deel 1 van de klus geklaard.. Mij hoofd zag eruit alsof ik zo'n bol, die statische elektriciteit opwekt, stevig omarmd had..
Part 2.. Gewapend met een bakje ontkleurpap en kwast ging het meiske in de aanval.. " een kloddertje hier...een kloddertje daar..." Mijn hoofd veranderde van plofkop naar een papperig gelig maanlandschap.
Een groen kapje zoog de boel vacuüm en mij hoofd werd opgeslokt door een ronkend en blazend monster.. In de verte hoorde ik "koffie?"
Na enige tijd werd ik gered, met een deskundig oog keek zij naar mijn hoofd .."het kan nog wel even"
Een cue voor mij om in te grijpen.. op mijn dringend edoch vriendelijk verzoek werd het kapje verwijderd.. Het vacuüm gezogen condoom trok zij, met een lichte vorm van irritatie, van mijn hoofd (wat een bevrijding). Mijn haar werd gewassen en gefohnt..
Ik keek in de spiegel en zag daar, tot mijn schrik, het ultieme..... Nutbush city limits kapsel ever..(voor de jongeren onder ons..Tina Turner 1990)
En nu, ruim een kwart eeuw verder ben ik in de fase...1000 haren grijs terecht gekomen en stel mij de vraag...
...ingrijpen of niet...

XXXXXXXXXX

19 januari 2016

"Can you remember who you were,
before the world told you who you should be?" -Danielle Laporte-
(gezien bij Laura)

....Ik klom in een boom om er vervolgens keihard uit te vallen.
Ik sprong over een sloot om er volledig in te vallen.
Ik bouwde te hoge torens van dromen die gedoemd waren om om te vallen...

De wereld ter grootte van een postzegel werd groter en groter en daarmee ook gecompliceerder..
Overgoten door regels en verwachtingen,
vastgebonden aan eisen.
Meelopend in het alom bejubelde gareel
om zo nu en dan simpelweg het pad te verlaten
omdat de behoefte : "niet te doen wat anderen verwachten"
sterker was en ondersteund werd door impulsiviteit....
Het soort Cindy Lauper "Girls just wanna have fun" effect.
Heerlijk..

Tot het moment dat de denkbeeldige draden verstrikt raken
en er een ultieme verstikkende warboel ontstaat ,,,,,
en je ontdekt dat loslaten de schaar is..
Be brave, be proud, be free... be you..

XXXXXXXXXX

 

5 januari 2015
Papier versus digitaal

Agenda, vrij vertaald....de dingen die gedaan moeten worden ..
Al vroeg worden wij met dit fenomeen geconfronteerd, onlosmakelijk gekoppeld aan alles waar we ons mee bezig moeten of mogen houden.
Mijn eerste confrontatie met dit, in het begin nog, onbeschreven boekwerk was in mijn brugpieperjaar. Volgens mij was het zo'n hitkrant agenda, die gaandeweg werd volgeplakt met uitgeknipte plaatjes van stoere mannen, waar ik als tienermeisje toch wel tegen op keek. Starsky en Hutch sierden menige pagina. Aangevuld met nog meer beroemdheden, tekeningetjes, songteksten, verkapte spiekregeltjes, leuke opmerkingen van klasgenootjes, de geheime verliefdheden..en natuurlijk, waar het allemaal om te doen was...huiswerk...ow.. en .. het bijvak..Nablijven..
Een envelopje voor de geodriehoek, een plekje voor de briefjes die zo nu en dan over en weer gingen...
De slanke agenda werd dikker en dikker en moest uiteindelijk bij elkaar gehouden worden door een breed elastiek, dat natuurlijk ook onder gekliederd werd..
Vandaag de dag proppen wij ons hele leven in een apparaatje dat, wat je er ook instopt, qua formaat niet dikker of dunner wordt. Waarin je kunt knippen en plakken zonder schade aan te richten aan een volgende pagina..
Waar het bladeren, swipen wordt genoemd en de mogelijkheid bestaat dat alles in een wolkje boven je hoofd met je meereist..
Hoe handig dit ook is, ik blijf een "dubbele" agenda voeren.
Want hoe leuk is het om eens in de zoveel jaar, even terug te kunnen bladeren naar de papieren weekoverzichten, die door een paar krabbeltjes het denkbeeldige wolkje boven ons hoofd vult met (bewegende) beelden...

XXXXXXXXXX

1 januari 2016
Pyjama dagje

En zo zijn Oudjaars- en Nieuwjaarsdag(bijna) voorbij.
2015 is daarmee voor altijd een aaneenschakeling van herinneringen geworden, die met veel kleur en gedonder werd afgesloten..
Vandaag was het een ouderwetse pyjamadag, iets wat wij vroeger vaak deden met de meiden. Meestal op een zondag of op een willekeurige vakantiedag. Heerlijk even helemaal niets, een krantje, een spelletje, een eetmomentje... of twee, drie... een boekje, wat tekenen, of gewoonweg met een dekentje op de bank, kijkend naar een feelgood movie. De meiden sloegen hun benen over de rugleuning en keken een deel vd film ondersteboven (heb ik overigens nooit begrepen) of lagen languit op het kleed onder de salontafel.
Vaak omringd door Knuffels en de eventueel aanwezige huisdieren.. (hamsters, cavia's, konijnen, ratten..)
Een dag voor en met elkaar even los van alles wat ons, in het dagelijkse leventje, bezig hield en houdt...
Het jaar telt nu nog 365 dagen waarvan wij er naar alle waarschijnlijkheid bijna zeker te weten, een aantal in pyjama door zullen brengen omdat die momentjes van rust en samenzijn best schaars zijn in ons hectisch bestaan...
Samen, soms even niets moeten.....
Heerlijk!
Voor nu... slaap lekker en morgen er weer fris en fruitig tegenaan!
Nighty night...

XXXXXXXXXXXX

Nicole C. Bruininga
6 uur ·28 dec,2015

En soms kan ik ineens niet meer slapen en tikken de minuten voorbij.. Het is stil,
op een rustige ademhaling en een krijsend overvliegend iets na...
Nog een paar dagen te gaan en 2015 is voorbij..
2016 staat samen met alle goede voornemens te popelen om er fris en fruitig tegenaan te gaan.
"Stoppen met roken" en "kilootjes kwijtraken" staan gespannen aan de startlijn. Om geen valse start te veroorzaken wordt in de laatste uren, minuten, seconden voor het startsein nog van alles naar binnen gewerkt en gaan de laatste sigaretten in rook op..
Klokslag middernacht knallen de kurken en het oude jaar heeft plaatsgemaakt voor een gloedje nieuwe..
Goede voornemens springen zenuwachtig rond..
Niet bij mij.. ik vind goede voornemens altijd een gedoetje..
Stoppen met roken heb ik al gedaan, en wel om middernacht toen de klok 13 augustus 1998 sloeg. Ach en die kilootjes..well.. they Come and they go...
Lieve familie, vriendjes en vriendinnetjes dank voor weer een fijn jaar gevuld met mooie momenten, voor jullie lach en traan, voor alle kusjes, omarmingen en houden van, voor het vertrouwen en het geduld.
En natuurlijk ook een dikke dank voor het volgen en de leuke en lieve reacties!
Fijne jaarwisseling en tot in 2016!

XX

XXXXXXXXXX

21 december 2015

Vandaag is het winter, de wind waait met ca. 43 km per uur over het land. Het regent waterdruppels en de kou blijft op 11 graden Celsius steken.. zeker geen winterse kou..
Nog 4 nachtjes slapen en het is Kerst.
Lichtjes dansen door de takken van de versierde nep Kerstboom.
Kaarsjes verlichten flikkerend de woonkamer, keuken, hal en ja.. het toilet..
De wind suist door de pijp van onze houtkachel.
Ik heb zin in de Kerst, in de cadeautjes onder de Kerstboom, in het fijn samenzijn, in een tafel gevuld met de lekkerste lekkernijen..
2015 heeft nog 10 dagen over, dagen waarin ik, de afgelopen minuten, uren, dagen, weken, maanden nog even aan mij voorbij laat gaan..
Een stukje sentiment...
Het gevoel voelen van wat is geweest,
De momenten die herinneringen zijn geworden..
De totziensjes die onverwachts in een definitief afscheid zijn over gegaan..
Een traan opgevangen door een lach...
De fijne feestjes, de stille stiltes.. de leermomentjes...de verbinding.
Mijn wereldje binnen de grote boze buitenwereld is een best een fijn plekje om te zijn..
Jij en ik, wij en zij... genieten van dat wat er toe doet...Samen. .

14-12-2015
Keukentafel

Na, mijn zelf confronterende gewaarwording van de keiharde realiteit, geaccepteerd te hebben, ga ik voortaan als 50plusser, die het zo nu en dan over vroeger heeft, door het leven..
En dat is helemaal prima.
Waarom? Omdat de, in vroeger, gecreëerde fijne momenten omgezet zijn in dierbare herinneringen in het nu.. Zo ook de afgelopen dagen.. Even terug naar een plekje van vroeger, waar kinderen groot werden, waar herinneringen ontstonden.. Waar de keukentafelgesprekken fijn waren en nog steeds zijn...
En ineens realiseer ik mij dat de keukentafel DE ontmoetingsplaats in huis is.. Zo ook bij ons.. Ik kijk naar onze grote tafel midden in de keuken, robuust oud eiken met 2 laatjes aan één kant. Het blad is, zoals een blad moet zijn (wat ons betreft dan natuurlijk ) onbewerkt en geleefd waarop een extra krasje niet misstaat maar het juist een stukje mooier maakt..ach wat zijn hier veel momenten aan beleefd... verjaardagen, etentjes, klaverjasjes, gesprekken. Er hebben veel mensen aan deze tafel gezeten, jong en oud.. Er zijn veel verhalen gedeeld, er is gelachen er is gehuild.. Als een tafel kon praten.....dan zou ik een boek kunnen schrijven..

 ·

11-12-15
Spoor 8

Gisteren kwam ik weer sinds tijden op Utrecht Centraal. De trein kwam tot stilstand en samen met mijn medereizigers stapte ik uit en vervolgde mijn pad richting mijn aansluiting op perron 8, aangeduid als Spoor 8.
Ik nam voor het gemak de roltrap die mij naar de Centrale Hal omhoog rolde. En daar stond ik.. zocht naar aanknopingspunten... Waar is Rituals? De vorige keer was die nog links van mij.. en dat Italiaanse eettentje?? Ik had dus geen idee welke kant op te moeten.. best lastig. Ik maakte een pirouette.. Een hele trage om de omgeving in mij op te kunnen nemen.
Als in een fatamorgana doemde Rituals op, Met een diepe zucht van verlichting baande ik mij een weg door het gekrioel van reizende medelanders om mij heel even te laten opgaan in de geuren van doucheschuim. Een vriendelijk mevrouw bood mij een kopje thee aan.
Op naar Perron euh Spoor 8...
Omdat ik ietwat aan de vroege kant was en geen zin had om omarmd te worden door de koude kou besloot ik even de AH in te lopen. Onderweg kwam ik 2 meiden tegen die, in hun rokjes volgehangen met schattig kleine Starbucks bekertjes, een tikkeltje verveeld liepen te paraderen..
In de AH aangekomen besloot ik een rolletje stophoest mee te nemen en zocht naar een kassa.. ik liep op een kakafonie van gebliep af en zag hoe men hun aankopen scande en met pin betaalden.. eitje zou je denken..
Ik hield mijn rolletje stophoest in de ene hand, een bliepje, op het scherm stond het product plus prijs. Ik duwde mijn pinpas in de daarvoor bestemde gleuf... "even wachten" meldde het apparaat. .. Bliep.. Bliepbliep bliep bliepbliep. .. en ja hoor mijn stophoest had zich op het scherm verviervoudigd.. "Mevrouw..gaat het niet goed?
Het teveel werd eraf gehaald en de vrouw verdween weer in de massa shoppende treinreizigers.. Ok.. betalen.. ... "euh.. mevrouw u moet eerst op het scherm aangeven hoe u wilt betalen..."
Ik draaide mij om naar de vriendelijke stem achter mij..mijn mond ging open en ik hoorde mijzelf zeggen..."vroeger ging toch heel anders.." ik keek de vriendelijke stem aan, lachte haar toe en dacht..."VROEGER?!? crisis ik word echt oud"......
Op naar spoor 8

Silfraire Delhaye hahaha.....ik ken dat gevoel.....! Leuk beschreven ervaring op Utrecht Centraal.
Claudia Komduur
Maity van Naerssen
Maity van Naerssen Mooi bescheven...ja adoe!♡♡♡

23 november 2015

Een van mijn favoriete bezigheden is koken, Indisch koken wel te verstaan. In alle rust mij laten opgaan in het mengen der kruiden en de dampende luchten waarin de geur vrijkomt van mijn brouwsels. Geuren die weer herinneringen oproepen aan de keuken thuis bij mams en Oma..
Ik "kook met mijn neus.." proeven doe ik alleen als ik echt twijfel.. of ...als ik Petis maak, maar dan meer, omdat het zoooo lekker is.
De benodigde ingrediënten stal ik uit op de keukentafel, pan op het fornuis, met een pollepel als kooktoverstaf, prevel ik zachtjes "kom Oma, we gaan koken" en de magie kan beginnen!
Mijn samengesteld kookboekje altijd paraat... voor het geval dat.. Deze bestaat uit losse kladblaadjes, gevuld met recepten van toen, van mijn moeder en mijn Omaatje. .
Van Oma Pingky moet er ergens nog een kookboekje liggen.. Ergens..ik hoop het ooit nog een keertje tegen te komen. (Dus..neefjes & nichtjes smile-emoticon ).
De receptjes zijn een opeensomming van ingrediënten.. geen aantallen of hoeveelheden. Het verklaard ook meteen mijn boodschappenlijstjes waarop staat wat ik nodig heb, maar niet hoeveel..
Ieder nieuw recept is weer een uitdaging ieder oud recept eigenlijk ook omdat ik, traditie getrouw.....ja ja
Maar met liefde, aandacht, een beetje neuriën en hulp van mijn Omaatje komt het altijd goed.
Een Indische keuken, gedragen op herinneringen aan vroeger..

13 oktober 2015,

Oma's geboortedag

Ze zou vandaag 101 geworden zijn, onze oma Pingky. Ik schrijf haar naam nog steeds zo, als enige volgens mij (een disleksiedingetje denk ik).
Onze oma van deegbolletjes op de verwarming, vroeger had je nog van die dikke verwarmingselementen vaak wel dubbele, waarop van die mooie zachte witte bolletjes deeg op een theedoekje lagen te rijzen. Een oma die altijd tassen vol eten mee nam als ze kwam logeren (en ook weer tassen vol eten mee terug kreeg van mijn mams). Een oma, tussen de etensdampen, samen oelekend, kokend, kletsend met ons mams, staand of gedjongkokt in de keuken. Geuren van eten die ik nog zo voor de geest kan halen en daarmee ook Oma.
Haar garnalen kroketjes, frikadel djagoen, een extra portie verstopt in haar kast speciaal voor mij.. "Kom Nic, hier..kijk". Het altijd aanwezige zakdoekje onder haar BH bandje.. nu stoppen we er een mobiel onder.. Haar flesje 4711...
Een oma van lottoformuliertjes, ze is er nooit rijk van geworden, maar wat geloofde ze erin.
Een Oma die mij mijn eerste indisch woordje leerde, iets wat mijn vader niet geheel in dank afnam toe ik het tegen hem zei.. Een ondeugende oma... Overigens is dat ook het eerste indische woordje wat ik mijn dochters leerde...
Vandaag vieren wij haar geboortedag.
Gefeliciteerd lieve oma, maak er een fijn feestje van! 

Herfsttinten sieren de buitenwereld, van groen via geel naar oranje rollend in het bruin. De zon speelt met de kleuren en geeft bladeren nog dat laatste beetje glans voordat de wind ze meeneemt, hoog door de lucht om ze daarna zigzaggend naar beneden te laten vallen..
Een enkel blad blijft zich dapper vastklampen aan de tak. Het merendeel ligt verspreid door onze tuin en ondergaat stilzwijgend hun lot als de tuinman met zijn bladblazer de bende bij elkaar blaast om ze naar andere oorden te vervoeren.
Onze tuin is klaar voor het koude van de winter..
Echte koude winters zijn er niet meer, de winters waar je al schaatsend over de weg naar school ging. Ik was geloof ik 12/13 en kon redelijk goed schaatsen..althans dat dacht ik.. Goed ingepakt, schoolspullen in een leren tas gepropt..of was het een pukkel? Dit soort unieke gebeurtenissen moest natuurlijk vastgelegd worden. Nee niet met een mobieltje maar met een heuse camera..
En daar ging ik. De buurtjes stonden buiten.. kom Nic even een pirouette. . En dat deed ik, alles ging goed, zelfs het vallen...dat was dan weer een beetje jammer... met een klein kneuzing in mijn ego zette ik mijn barre tocht voort. Mijn publiek lachend achterlatend. Geen idee of dat filmpje nog leeft, Cannes heeft het iig niet gehaald...thank God!

XXXXXXXXXX

Voor Laura en Robin,

Dag papa van jullie..
Meegevoerd door
De wind,
de tijd achterlatend,
wordt alles wat was,
een kostbare herinnering.
Die gekoesterd wordt
Door ons,
achter gebleven in het nu..
Ik denk aan mijn lief nichtje en neefje
En omarm ze in gedachten..
Vandaag iets intenser
Dag...Papa van jullie

 

 

 

 

 

XXXXXXXXXX

9 oktober 2015

Hoe lekker is het om achter de schermen te functioneren, heerlijk schurkend in mijn behaaglijke comfort zone. Kiezend voor de veiligheid zonder onverwachte wendingen. Het podium pakken, alleen wanneer alles is doordacht en mijn valkuilen zijn dichtgegooid met beton.
Tot het moment, dat het even anders gaat dan het uitgedachte scenario. Één zacht duwtje richting de voorgrond, die garant staat voor 300 opvliegers in 1 klap, mijn hersenen maken overuren in 5 seconden.
Ik sta oog in oog met het moment... een bijzonder moment, een die je alleen maar kunt omarmen...
Een confrontatie met mijn eigen ik buiten die veilige comfort zone..
Onzekerheid die het onwennige gevoel voedt.
En ineens valt alles van mij af en sta ik daar samen met mijn woorden, die in volzinnen door de ruimte zweven.
Achteraf realiseer ik mij dat zo'n duwtje alleen gegeven kan worden vanuit vertrouwen..
Soms heb je zo'n duwtje nodig.. ik wel.

XXXXXXXXXX

18 oktober 2015

Het is een mistige zondagochtend, zo eentje die ik, genesteld op mijn bank, ingesloten door een roedel honden prima kan overleven. Kopje thee, mijn ipadje en mijn toegang tot de buitenwereld, kortweg mobiel genoemd, in mijn nabije omgeving.
Een uitzicht over het omgeploegde land, uitlopend in een weiland waar de koeien staan te grazen. Het eindigt in een rijtje ongelijkvormige bomen waar de mist nog op leunt.
Het zonnetje schijnt op het nu nog gelijkmatige wolkendekbed waardoor er een difuus licht ontstaat, een schilderijtje, maar wel eentje waar zo nu en dan een auto door heen dendert..
Ik hou van vergezichten, turen in het oneindige even los komen van alles wat ons bezig houdt..
Maar ik hou ook van de stad, Amsterdam heeft mijn voorkeur, het leeft, het bruist er gebeurt altijd wel iets onverwachts.
Zo liep ik op een dag met een vriendinnetje door de Big City, nu is mijn vriendinnetje 3 meter lang en maakt reuzenstappen, ik dribbel daar dan heel dapper naast, en soms lukt het mij om haar bij te houden, zodat we samen al lopend (lees voor mij: rennend) naast elkaar van de gekte om ons heen kunnen genieten.
Zo ook op dat bewuste moment.. al kijkend om ons heen kwam er een ouder dametje, al roepend, op mij af benen :"Recht lopen!" dit herhaalde zij enkele malen. Ik deed diverse pogingen om rechter dan recht te lopen maar kennelijk voldeed ik niet aan haar eisen..
Nog een 1,5 meter van mij verwijderd bulderde zij ; " RECHTS LOPEN!!" ik sprong van schrik opzij ..en zei " Ow sorry mevrouw.." Waarop ik vriendelijk terug kreeg : BEK HOUWUH"
Ja hoor dat heeft ik weer... We keken elkaar aan en schoten vreselijk in de lach..
Het leven is leuk, ik hoop voor die mevrouw ook smile-emoticon

P.s. mijn vriendinnetje is natuurlijk niet echt 3 meter lang.

XXXXXXXXXX

16 oktober 2015

Soms zijn er van die programma's die zo puur zijn, dat ze mij even doen vergeten hoe hard en harteloos de wereld om ons heen aan het worden is of eigenlijk al is geworden. SynDroom is zo'n programma, no nonsens, recht voor zijn raap, eerlijk en oprecht. Emoties die komen zoals ze komen zonder zich te storen aan de boze buitenwereld..gewoon zoals ze zijn.. Wat een mooie mensen, hoe blij kan je zijn om een beschuitje te eten met Jan Smit. Zoals zij het wilde, geen etiquette, geen oordeel, meezingen zonder gêne. Het klinkt goed zoals het klinkt, héérlijk!
Ik heb ook een nichtje (23) met dat ene chromosoompje meer. Zo kwam zij samen met haar mams, Paps en broer op een middag lunchen. Wij hadden de tafel gedekt met allerlei lekkers. Eerst een wandeling door de tuin, ze had er geen zin in en zat prima waar ze zat. Aan de keukentafel, klaar om aan te vallen.
Ze had een klein bokkepruikje op, nah...meer een toupetje die ieder moment weg kon waaien...Ze kibbelde wat met haar moeder, nam iets te eten en het toupetje vloog stilletjes weg. Ik genoot van haar zijn, gewoon zoals ze is. Niet bezig zijn met wat de wereld van haar vindt, genietend in het nu.
Mijn lief vond ze ook wel aardig, zonder enige chromoschroom meldde ze mij dat hij een lekker kontje had en ook zijn sixpack sprak haar wel aan..
Kinderlijke eerlijkheid besprenkeld met vlokken humor..kunnen we veel van leren..
Wees lief voor elkaar...X

XXXXXXXXXX

8 november 2015

Herfsttinten sieren de buitenwereld, van groen via geel naar oranje rollend in het bruin. De zon speelt met de kleuren en geeft bladeren nog dat laatste beetje glans voordat de wind ze meeneemt, hoog door de lucht om ze daarna zigzaggend naar beneden te laten vallen..
Een enkel blad blijft zich dapper vastklampen aan de tak. Het merendeel ligt verspreid door onze tuin en ondergaat stilzwijgend hun lot als de tuinman met zijn bladblazer de bende bij elkaar blaast om ze naar andere oorden te vervoeren.
Onze tuin is klaar voor het koude van de winter..
Echte koude winters zijn er niet meer, de winters waar je al schaatsend over de weg naar school ging. Ik was geloof ik 12/13 en kon redelijk goed schaatsen..althans dat dacht ik.. Goed ingepakt, schoolspullen in een leren tas gepropt..of was het een pukkel? Dit soort unieke gebeurtenissen moest natuurlijk vastgelegd worden. Nee niet met een mobieltje maar met een heuse camera..
En daar ging ik. De buurtjes stonden buiten.. kom Nic even een pirouette. . En dat deed ik, alles ging goed, zelfs het vallen...dat was dan weer een beetje jammer... met een klein kneuzing in mijn ego zette ik mijn barre tocht voort. Mijn publiek lachend achterlatend. Geen idee of dat filmpje nog leeft, Cannes heeft het iig niet gehaald...thank God

XXXXXXXXXX

13 november 2015

In ons huis vindt er een invasie plaats van grote en kleine dozen. Een bank wordt als leuning gebruikt voor in plastic verpakte, van die vallende en rollende gordijnen. Een kast verstopt zich achter een stapel dozen, angstvallig zijn deur dicht houdend..
De voordeur is inbrekersproof dankzij de barricade van bakken gevuld met huisraad. Mijn keukentafel wordt gebruikt om nieuwe aanwinsten te showen.
Braakliggende vloerdelen worden bedekt door topzware vuilniszakken gevuld met kleding en schoeisel..
Ze staan allemaal te popelen, uitgepakt te worden en een eigen plekje te krijgen in hun nieuwe thuis, om perfect te kunnen functioneren in hetgeen waarvoor ze gemaakt zijn..
Één kamer is zo goed als leeg.. her en der liggen nog wat spulletjes die de stempel "die kom ik nog ophalen mam" hebben gekregen.
Ik manoeuvreer langs de obstakels en de tijd neemt mij even mee naar al die eerste momentjes die mij soms bijna geruisloos passeerden, altijd een mijlpaaltje achterlatend..
De jaren komen door herinneringen dichterbij en ik omarm ze en ben trots op mijn 2 meiden.. ik mijmer nog even door..

Breek vervolgens bijna mijn nek over een zeer strategisch geplaatste stapel karton..

Ach... nog 2 maandjes survivallen....
Dochters vliegen uit..
Het heeft wel iets bijzonders...

23 november 2015

Een van mijn favoriete bezigheden is koken, Indisch koken wel te verstaan. In alle rust mij laten opgaan in het mengen der kruiden en de dampende luchten waarin de geur vrijkomt van mijn brouwsels. Geuren die weer herinneringen oproepen aan de keuken thuis bij mams en Oma..
Ik "kook met mijn neus.." proeven doe ik alleen als ik echt twijfel.. of ...als ik Petis maak, maar dan meer, omdat het zoooo lekker is.
De benodigde ingrediënten stal ik uit op de keukentafel, pan op het fornuis, met een pollepel als kooktoverstaf, prevel ik zachtjes "kom Oma, we gaan koken" en de magie kan beginnen!
Mijn samengesteld kookboekje altijd paraat... voor het geval dat.. Deze bestaat uit losse kladblaadjes, gevuld met recepten van toen, van mijn moeder en mijn Omaatje. .
Van Oma Pingky moet er ergens nog een kookboekje liggen.. Ergens..ik hoop het ooit nog een keertje tegen te komen. (Dus..neefjes & nichtjes smile-emoticon ).
De receptjes zijn een opeensomming van ingrediënten.. geen aantallen of hoeveelheden. Het verklaard ook meteen mijn boodschappenlijstjes waarop staat wat ik nodig heb, maar niet hoeveel..
Ieder nieuw recept is weer een uitdaging ieder oud recept eigenlijk ook omdat ik, traditie getrouw.....ja ja
Maar met liefde, aandacht, een beetje neuriën en hulp van mijn Omaatje komt het altijd goed.
Een Indische keuken, gedragen op herinneringen aan vroeger..

XXXXXXXXXX

15 november 2015

Mijn tijdlijn vult zich met de Franse vlag..Ik begrijp dat wel, de aanslagen komen verdomd dichtbij...maar laten we alsjeblieft niet vergeten dat de hele wereld in brand staat.. dagelijks worden er aanslagen gepleegd, 2 dagen voor Parijs was er een aanslag in Beirut..43 doden.. dan maar niet te spreken over Syrië, Irak en al die brandhaarden op onze wereldbol waar mensen worden onderdrukt, afgeslacht door machtswellustelingen die hun eigen samengesteld "geloof" aanhangen.
Angst wordt systematisch als kleine zaadjes gepoot..en automatisch worden die zaadjes gevoed door onze inmiddels groot geworden angsten versterkt door toegevoegde pokon uit de media..
Ik brand een kaarsje voor de wereld, mensheid, voor liefde, plezier, saamhorigheid, vertrouwen en hoop..
Voor jou en mij
Voor verbinding..
Voor vrijheid...

XXXXXXXXXX

 

17 November 2015

Hoor de wind waait door de bomen...
Raast is een beter woord. De regen klettert uit de lucht, kortom lekker herfstig weer.
Gelukkig is het nog geen 5 december. Een zware dag voor de goeie ouwe Sint die toch behoorlijk aan moet poten met al die multicultigekleurde pietjes. Tis toch even wennen lijkt mij na 150 jaar (het mag iets meer of iets minder zijn) samengewerkt te hebben met de oude vertrouwde Zwarte Pieten. En dan ook nog eens bijna van je paard afgeblazen worden.. ik benijd die man niet..
Toen wij in onze "ikgeloofnoginSinterklaas" periode zaten, leefde wij altijd vol spanning naar 5 december toe.. Dan mochten mijn broertje en ik onze schoen in de gang zetten, een appel en een wortel voor het paard.. (Hebben wij ooit een bordje Nasi Rames neergelegd voor de Goedheiligman?)
Wij zongen een liedje en gingen ergens een hapje eten.. Mams, mijn broertje en ik liepen via de achterdeur naar de auto, Paps kwam later via de voordeur naar buiten..
Volgens mij moest hij altijd net op het laatste moment nog even naar het toilet.
Na het eten reden we niets vermoedend naar huis, de voordeur werd geopend... het licht ging aan en........Holiemolie wat een bende!! De hal lag bezaaid met hooi..pepernoten een afgekloven appel en stukjes wortel..
Ach die goeie oude Sinterklaastijd.. in onze kinderogen, gewoonweg een gezellig familiefeestje met pepernoten en chocolademelk, een hoop rotzooi en wat cadeautjes, zonder gedoetjes. .

XXXXXXXXXX

18 november 2015

Ik laat nog even een gesprek met Hugo Borst over zijn moeder, die aan alzheimer lijdt, aan mij voorbij gaan.. Hij heeft een boek geschreven "Ma".. over de dagelijkse dingen, de veranderingen, de (mantel)zorg...Over de bijzondere en soms heftige..maar ook de kleine breekbare momenten die je samen beleeft.
Begin september zat ik, tijdens een verrassingsfeestje, naast tante Bea. Een gezellige, vrolijke indische tante die erg van feestjes houdt..haar ogen glinsteren, ze geniet, ze straalt een ondeugende blijheid uit en kletst lekker een eindje weg. ...Ineens richt ze haar ogen schuin naar het plafond en verdwijnt ze abrupt uit het nu..Ik wrijf haar zachtjes over haar handen en zing mee met een liedje..Haar lippen komen bijna onzichtbaar in beweging en ik zie dat ze naar de woorden zoekt om uiteindelijk mee te zingen... Ze kijkt mij aan en zegt.."ik wist hier niets van, ....van dit feestje...en ik heb mijn pyjama nog aan" ...ach Tante Bee ik wist er ook niets van, zit hier ook in mijn pyjama.. Ze kijkt mij aan met haar glimoogjes.....

Voor Hedy, Shirley, Thea, Elianne, Jos, Luud, James, Roland, Johnny

XXXXXXXXXX


13 oct,2015

Open brief aan Dhr. Van Rijn,
Staatssecretaris van VWS.
Aangaande de Indische Kwestie:

V.Rijn :
-Quote "Ik deel de mening van de minister-president dat zo de goede bedoelingen uit
beeld verdwenen. En daarmee het gevoel van miskenning bleef bestaan. Het
kabinet betreurt dit" - unquote

Beste meneer van Rijn,
Mijn opa had een goed betaalde baan. Hij werd in 1942 opgeroepen om te dienen voor Koning en Vaderland. Dat is een feit en geen gevoel.
Hij overleefde de Junyo Maru, die op 18-9-1944 getorpedeerd werd. Dit is een feit, geen gevoel.
Hij werd te werk gesteld aan de Pakan Baroe, diende nog steeds voor Koning en Vaderland en stierf aan de ontberingen op 29-april 1945 aldaar. Dit is een feit, geen gevoel.
Mijn oma bleef achter met 4 kinderen, overleefde het Jappenkamp en de Bersiap. Heeft al die jaren geen salaris ontvangen van haar echtgenoot. Dit is een feit, geen gevoel
MOCHT na veel bidden en smeken uiteindelijk naar Nederland. Een feit , geen gevoel.
Zij kreeg een LENING van 5000 gulden, voor overtocht en klein huisraad. Dit heeft zij keurig terugbetaald; iedere week 2 gulden 50. (Ca.38 jaar lang). Dit is een feit, geen gevoel.
Het zogenoemde Gebaar was een kleine tegemoetkoming die mijn oma nooit gezien heeft omdat dit direct in mindering werd gebracht op haar nog uitstaande lening. Dit is een feit, geen gevoel
Mijn opa zijn naam werd pas 70 jaar na dato genoemd. Dit is een feit, geen gevoel
Miskenning wegzetten als gevoel is het ontkennen van al deze feiten.
Nicole Bruininga.
Voor de volledige reactie van v.Rijn zie:

Overigens.. na dit avontuur was ik 3 dagen schor..

9 oktober 2015

De stille stilte is al enige tijd vervangen door ruis, die op de achtergrond meedeint en soms kneiterhard naar voren schiet.
Het glooiende landschap heeft plaats gemaakt voor het platte rivierenlandschap met haar soms drassige weilanden, smalle slootjes vaak gemarkeerd door de grillige knotwilgen. Blauwe reigers, ooievaars, water-en roofvogels die ik hier in volle vlucht mag aanschouwen, het mist alleen nog maar de stille stilte..
Een stilte die goed is om te overdenken, om de balans op te maken, een rustpunt in ons hectisch en soms ook idioot bestaan..
Gedachten die als kleine balletjes door mijn hoofd stuiteren, sommige bijna ongrijpbaar. Botsend tegen en stuikelend over vraagtekens, punten en komma's..dikke, dunne, grote, kleine....
Meningen over delicate onderwerpen zijn veelal voor of tegen, een gulle middenweg lijkt ineens niet meer te bestaan.
In het ergste geval verandert men in een soort groene Hooligan (Shrek in een onvriendelijke versie) vastklampend aan een mening, meejoelend met de meute, zonder misschien echt te weten wat er geroepen wordt, doof voor alles wat anders klinkt.. Facebook wordt gelanceerd als DE nieuwsbron..
Ooit zat ik, heldhaftig als ik ben, in een achtbaan. Het bakje kwam in beweging en daar ging ik.. omhoog, omlaag. Ik werd heen en weer geschud en vond het alles behalve aangenaam. Het ene moment zag ik de tegels voorbij schieten en het andere moment vloog ik over de toppen van de bomen, mijn stembanden leidden hun eigen leventje en produceerden een luid en ongecontroleerd gekrijs. Naast mij begon men mee te krijsen. Wetende dat mijn (k)reisgenote dit verre van eng vond, vroeg ik, waar ik haar bijval aan verdiende, het antwoord.. massahysterie...
We worden En masse hysterisch..

7 oktober 2015

Er is zoveel gaande om ons heen en soms laat ik mij daarin meeslepen, brul ik in mijn eentje dat ik het er niet mee eens ben, like ik dingen waar ik mij mee kan vereenzelvigen om iedere keer weer tot de conclusie te komen dat het eigenlijk allemaal zinloos geweld is wat we elkaar en onszelf aandoen.
Dan is het tijd om mij bezig te houden met de basale dingen in het leven.
En mijn lunchbreak is daar een prima moment voor.
Voor hen die mij kennen weten dat ik het liefst 3x per dag warm eet.. I know.. niet een hele goede gewoonte.. Maar wel lekker.. Voor hen die mij niet kennen weten dat nu ook.
Nu is het zo, dat wij vaak, zeg maar, iedere dag, wel een kliekje overhouden voor de day after, zo ook vandaag (Jippie)
Mijn lunch bestaat (inmiddels bestond) uit een aardappeltje, slavinkie en ja ja in basterdsuiker geroerbakte spruitjes (I love it)
Bordje in de magnetron en ondertussen het bestek pakken en daar stond ik.. voor een lade met bestek, groot en klein, het kleine voor het ontbijt en het grote voor het diner... Een dilemma.. het is lunchtijd, heb je daar ook een maat voor? Uiteindelijk maar voor de kleine gekozen, omdat het gewoonweg fijner eet, ongeacht het moment vd dag.
Ik heb veel restaurantjes met of zonder ster van binnen mogen aanschouwen en heb heel veel genoten van alle heerlijkheden die ik voorgeschoteld heb gekregen... maaarrrrrr..... dat bestek....
In vele gevallen eet men, volgens de etiquette hoofdzakelijk met mes en vork.. en daar gaat het regelmatig mis met mij..
Ik zit te stuntelen.. rechts snijden, links eten, links snijden, rechts eten... Het lijkt op jongleren, ben ik ook niet goed in.. Wil ik wat meer op mijn vork nemen, valt het aan de andere kant er net zo hard weer af.. .(zucht)
Kortom het switchen van mes en vork is bijna een kunstvorm, die ik helaas nog steeds slecht onder de knie heb..
Ik hunker in dit soort situaties naar een lepel! Hoe fijn is het eten met een lepel? nou ik kan je vertellen : Heel fijn!
Uit mijn lade pak ik een mes, vork en lepel, snijd het vlees en de aardappel in kleine stukjes, leg het mes aan de kant en ga verder met lepel en vork.
Ik zeg Weg met de etiquette : Stem op de lepel!
Zo.. en nu aan het werk.

5 september 2015
En dan is de stilte voorbij....
De reis door het Franse landschap
is een herinnering geworden..
Wij zijn terug in de chaos van de dag
in het haasten en het moeten...
Ik klem mij vast aan het stilzijn
maar zij wordt overschreeuwd door geluiden.
Stilte is een gift die
ruimtes creeert
en gaven naar boven brengt die
onder de laag van alledag verstopt zit.
Lieve allemaal,
Gezellig dat jullie meegereisd zijn,
Dank voor de leuke en lieve complimentjes.
Graag tot een volgende reis smile-emoticon
(wat dat ook moge zijn)

4 september 2015

Onderweg naar Nederland..
Boven is de slaapkamer, nee wees niet bang er komen geen vertellingen uit Kamasutra voorbij. Er zijn 2 dakraampjes, door eentje kan je vanaf het bed de donkere nacht zien.
En die is hier heel donker. Behalve vannacht, het is helder en het raamkozijn vormt een lijst van een schilderij, een "schitterend" schilderij.
De ochtend begint vroeg voor ons. Vandaag trouwt een nichtje met haar lief. En hoewel we hebben gezegd niet te komen hebben wij van de week besloten om toch wel te gaan en onze vakantie 1 dag eerder achter ons te laten.
Wat is het toch heerlijk stil op dit plekje, de auto wordt ingepakt, het Farmhouse wordt bedankt voor haar gastvrijheid. Een dingetje van mij..
Wij kijken nog even omhoog, wat een sterrenpracht, de poolster straalt en een sateliet zien wij ook nog even voorbij schieten. Dan is het echt tijd om te gaan..
Het landschap is nog in diepe rust en de poolster reist een stukje met ons mee.
Achter de contouren van de bomen, op de heuvels, begint de horizon te gloeien.De poolster staat hoog aan de hemel, ze danst nog een beetje wetende dat ze over niet al te lange tijd wordt opgeslokt door het oranjekleurige daglicht...
Ons ritje gaat nog even een klein stukje door het landschap, we zijn niet heel ver meer verwijderd van het haasten en het moeten.
Het eerste komt al snel, zodra de banden van de auto de snelweg raken worden we opgeslokt in de flow van het haasten..
Nu het moeten nog..
Mijn lief moet nodig.. maar dit moeten is van een andere order.
Inmiddels liggen er al heel wat kilometers achter ons en hebben wij ons eerste stressmomentje al weer achter de rug, tja Parijs is best mooi maar niet om met een auto en een eigenwijze routeplanner doorheen te rijden.
Nichtjelief is inmiddels getrouwd, zij heeft nu officieel een vrouw en ik ben een nichtje rijker.
Nederland komt steeds dichterbij.
De rust en stilte ligt achter ons.
Vanavond storten wij ons in het feestgedruis...
Wij zijn weer terug

3 september 2015, Chateau Chervix

Wolkenpracht...
De herfst omarmd langzaam ons Farmhouse, de vesten worden omgeslagen en mijn blote voeten hebben zich inmiddels genesteld in wollige slobsokken. De deur, die binnen van buiten scheidt, laten we nog even open staan. Ondanks dat het iets frisser is, genieten we van de geuren van buiten. Op de achtergrond kwekt de hysterische Daisy Duck (we weten inmiddels dat het een vrouwtje is). Voor de rest is het stil. Ons Farmhouse is een fijn plekje om te zijn, binnen voelt het aangenaam en de veranda is een perfect verlengstuk van het binnengebeuren.
Zo nu en dan passeert een auto, van mensen die aan deze weg wonen, tijdelijk of vast. Karl is een vaste bewoner. Die zich af en toe laat zien en altijd openstaat voor een kort praatje. En voor de rest is het ... the two of us.. en ons contactdoosje naar de buitenwereld..
De zon probeert zich door de wolken te dringen, soms lukt het haar en wordt het lichter in het wat donkere Farmhouse.
De Franse wolken zijn, zelfs als ze dreigend door de lucht rollen, mooi.. Ze vormen een groot bewegend schilderij, de ene keer met harde lijnen een andere keer vloeit het bijna aquarellisch (geen idee of dat een NL woord is..) in elkaar over, hoe blauwer de lucht hoe witter de wolken. De zon kietelt de wolken en de wind blaast ze over het land, waardoor er een schaduwspel onstaat over de weilanden.
Onze auto heeft een gesloten "open" dak, het genot van een cabrio zonder dat je mooi gestylde coupe een complete chaos wordt. Het geeft zeker een extra dimensie aan de tripjes die wij maken.
Wij doorkruizen dorpjes, veelal bestaande uit 1 straat met daaraan liggende huizen waarvan de ramen afgesloten zijn door houten luiken of rolluiken. Er is weinig tot geen beweging te ontdekken. Een enkele keer strompelt een oud fransinnetje of fransoosje langs de weg..niet op of om kijkend.
De dichtsbijzijnde grote plaats is ca. 1 uurtje rijden. But... who cares? We hebben de tijd aan ons zelf, het grote moeten is hier een nano onderdeel van ons bestaan geworden. En dat is een buitengewoon lekker gevoel.
De rust, stilte, de wolken, het landschap maken ruimte in mijn hoofd waardoor er ruimte ontstaat voor andere dingen.

2 september 2015, Chateau Chervix

Just another day
Wij worden wakker, het is nog vroeg. Het zonnetje perst zich door het wolkendekbed.
En de kou van de nacht ligt als een dunne katoenen deken over het weiland.
Het voelt frisjes aan maar zeker niet onaangenaam. De warme warmte van vorige week heeft zijn boeltje gepakt en is vertrokken naar andere oorden.
Iets wat ik heel eerlijk gezegd niet zo heel erg vind.
De warme warmte maakt mij loom.
Eind van de ochtend stappen wij de auto in en laten ons voeren over heuvels en dalen.
Weilanden gevuld met gele, witte, paarse bloemetjes, vrolijk wuifend naast elkaar, her en der een bosjes oranjerode koeien, staand, liggend, grazend alles even vredig.
Waren mensen maar als deze bloemetjes of die koeien, geen gedoe..
Maar dat is kennelijk het grote verschil, wij hebben hersenen gekregen of is het meer dat wij ermee belast zijn..??
Ik wuif deze gedachte van mij af, ik heb nog geen zin in hersenspinsels.
Schoonzusje lief is vandaag jarig, zo ook een neefje. Vandaag neemt mijn schoonzoon afscheid van zijn opa en is het de sterfdag van mijn lief zijn vorige vrouw.. Het is zo'n dag waarop vreugde en verdriet hand in hand gaan, elkaar stevig vasthoudend omdat ze elkaar nodig hebben.
Het uitzicht is geweldig, wat een landschap, bossen wisselen zich af met weilanden waarin zo nu en dan een grote boom, met zijn takken wijd uitstaand, te zien is. Er zijn hier veel meertjes, kleine en grote, evenals kastelen, veelal een overblijfsel van vergane glorie.
Tegen lunchtijd parkeren wij de auto vlak bij een rivier, aan de andere kant tegen de bergwand staan huizen en een grote kerk. Een klim omhoog brengt ons bij wederom een "verborgen" restaurantje, nog een klein klimmetje en we worden hartelijk ontvangen, onze handen worden geschud. De kokin bereidt heerlijke gerechten, haar specialiteit: bloemen.
Wat een verwennerij, wij heffen het glas en proosten op het leven!
De avond is inmiddels gevallen, het is hier donkerder dan donker en stiller dan stil... Slaap lekker wereld..

1 september 2015, Chateau Chervix

Een doordeweeks vakantiedagje
Manlief verdwijnt zo nu en dan in een verzameling van woorden geperst in wat men zo mooi noemt .. boek.
Hij ademt rustig, af en toe een diepe zucht en zijn hoofd gaat van rechts naar links.
....ik bedoel natuurlijk van links naar rechts anders zou hij in het arabisch lezen..
Een van mijn "handicaps" is het gevoel voor richting.. die heb ik dus niet. Wat ook wel weer makkelijk is, als je het maar weet. Zeg ik rechtsaf ga dan gerust linksaf. De kans dat je de juiste weg neemt is vrij groot..
Mijn lief rijdt graag auto en vermijdt het liefst alle hoofd-en snelwegen. Ons ritje voert ons over weggetjes die lager dan het land liggen, omringd door struiken en bomen waardoor het lijkt alsof je door een tunnel rijdt maar dan zonder bovenkant..zeg maar een cabrio tunnel..
De doorsnee Fransoos rijdt graag door en zal je op dit soort weggetjes ook niet zo snel tegenkomen. En heel eerlijk gezegd is dat helemaal niet erg. Zo nu en dan tellen we maar liefst 3 auto's op een afstandje van 30 km. Wij kijken om ons heen, wisselen wat woorden, (nee geen woordenwisseling want dat klinkt anders) en genieten..
Het doel is vaak een plaats waar wat te zien valt, een kerkje, een abdij, een museum en iets waar je kunt eten. (Erg belangrijk voor een Indisch meisje wink-emoticon )
En zo belandden wij in een schattig klein Frans dorpje. Een smalle hoofdstraat omringd met rijtjes middeleeuwse, aan elkaar vastgeplakte huizen, verstopte de toegang tot de kern van dit dorpje.
En daar in de kern ergens achterin ligt een restaurantje, met tafeltjes en stoeltjes onder een enorme plataan, die als een grote parasol je beschermt tegen warme zonnestralen of natte regendruppels. Zo eentje waar je met familie en vrienden uren onder zou kunnen vertoeven, hapje drankje... Wat een heerlijk plekje en het eten... fantastisch!
Wij zitten en genieten...

1 september 2015, Chateau Chervix

Eventjes Herfst
Ineens is het eventjes herfst,
De lucht is grijs en de regen komt fijngemaasd uit de hemel vallen. Het is stil, behalve dan het geluid van een koebel maar dan in kleiner formaat hangend aan de nek van een geit.
Een van de eenden is vermoedelijk de hoogste in de rangorde of hij heeft een grotere bek of het is gewoonweg een hysterisch geval. Dan hebben we nog kippen, babykippetjes en een haan die van uitslapen houdt. (happy us)
En verder is het stil, de konijntjes grazen en huppen over het gras, verzamelen zich, misschien om even bij te praten, en huppen dan weer vrolijk verder.
Een heerlijk plekje om even mijn gedachten te rangschikken of weg te laten glijden
de wijde wereld in.
Hangend over de reling van de veranda in het niets wegturen, los komen van alles wat mij bezighoud in het dagelijkse leven. En zo in de stille stilte realiseer ik mij dat het best veel is.
Ik ga een herfstschoonmaak houden, in mijn hoofd. Wat er niet toe doet veeg ik naar buiten, wat er toe doet berg ik op in laatjes. Dat ruimt lekker op!
Ineens is het eventjes herfst..

 

31 augustus 2015, Chateau Chervix

Ik ben even ver weg..
En dan klopt onze buurman en huisjeseigenaar Karl (ja met een K want het is de Duitse uitvoering en niet de "Engelse"..) op de deur met de melding dat we de wifi uit moeten zetten, er is slecht weer op komst. Ineens voel ik wat lichte paniek door mij heen schieten...We zijn dan helemaal afgesloten van de buitenwereld... Mensen kunnen ons niet bereiken.. wij kunnen niemand bereiken.. Ik schiet nog snel een paar whappjes de wereld in, allereerst aan mijn beide dochters.. dan toch ook maar eentje aan mij broer en schoonzus.. Wie nog meer.. HELP
Van alles schiet door mijn hoofd.. Veel tijd heb ik niet meer.. het slechte weer nadert, de wind steekt op.. het wordt donker.. ow nee het was al donker.. smile-emoticon
En plop.. weg is de verbinding, ik ben niet meer bereikbaar..
Daar sta ik dan, met al onze apparaten.. en ineens ben ik ver weg..
Tussen dichtbij en verweg zit een stekkertje met daaraan een kastje..
die nu levenloos op de grond ligt..
Ik ga 35 jaar terug in de tijd, de tijd van de dubbeltjes en kwartjes. Toen nog niet iedereen een huistelefoon had, zo eentje met een draaischijf. Toen er nog telefooncellen her en der stonden waar van die grote zware telefoonboeken in hingen.
De tijd waarin we elkaar kaarten stuurden of nog brieven schreven..
Of dat je nog naar je TV moest lopen om van zender te switchen..
Ik luister.. de regen tikt op het dakraam.. geen gedonder?
Het kastje, onze toegangspoort tot de wereld, laat ik toch maar voor de zekerheid op de grond liggen..
Hoe "onwennig" het ook voelt,
ik ben even ver weg...
p.s. ik kan dit natuurlijk pas morgen posten...
p.s.2 : morgen = vandaag
p.s.3: lees het met een knipoog, de wereld is niet vergaan

28Augustus 2015, Curtil Sous Buffières

Doelloos bestaan
En dan loopt zo'n dag van switchen tussen een tuinstoel en een nep leren bank ten einde. En realiseer ik mijzelf dat het, ondanks het niets doen, ook voorbij gevlogen is.
Tijdens de sessies neplerenbankhangen ben ik tot de ontdekking gekomen dat vliegen harde koppies hebben of dat ze allemaal een helm dragen en daarbij nog stommer zijn dan een ezel. Die zich doorgaans maar 2x aan dezelfde steen stoot. Vliegen daarentegen vliegen, met soms tussenpozen van 10 tot 20 sec., consequent tegen hetzelfde raam.
Mijn hulp, door een deur open te zetten, wordt beloond met een zich herhalend brommende rondvlucht om mijn hoofd.
Één van mijn niet geheel gecoördineerde zwaai beweging van mijn arm, toucheerde het brommende monster waardoor hij (ik neem aan dat het een hij is) uit koers raakte. Hij landde onderste boven aan het plafond en likte daar zijn wonden..
Wat een doelloos bestaan...
Het is tijd om de koffers te pakken...

 28 augustus 2015, Curtil Sous Buffieres

Mooi compliment...
Een weekje in het lievelijke landschap van Curtil. Iedere ochtend wakker worden in de stilte van de glooiende omgeving. Vooruitstarend en niets te hoeven. Een stokbroodje een kopje thee. De hond van Lida, een oude, soms brommende tekkel laat zijn snoet zien. Guus (zo heet hij) Tikt met zijn neus tegen mijn been om even aangehaald te worden om daarna zijn pad weer te vervolgen. Een ochtend ritueeltje. Op dit plekje komen we een aantal jaar. 2012 was de eerste keer. Wij werden toen hartelijk ontvangen door Jacques en Lida Baas, een ouder stel die ooit een boekhandel in Driebergen hadden. Er was meteen een klik, zo eentje die je bij blijft, waar je nog wel eens een keertje naar terug wilt komen.. wat ook gebeurde.
Jacques overleed in 2014. Tijdens onze laatste ontmoeting in 2013 zei Jacques "de volgende keer als jullie hier zijn dan kook jij Indisch voor mij" helaas kwam er geen volgende keer.. Lida en Guus bleven achter.
Ons laatste (volle) dag hier is aangebroken, veel gezien deze week want de omgeving is mooi. Ook veel gesprekjes gehad met Lida van luchtig grappig tot wat persoonlijker onderwerpjes. Want hoe leuk ik ook luchtige en grappige onderwerpen vind, het naar de kern teruggaan van wat jou en mij beweegt is een van de fijnste ingrediënten in een vriendschap, iets wat ik dit zeker kan noemen.
En als dan een iemand als Lida zo maar zegt.. "ik was erg onrustig de afgelopen tijd maar door jouw basic uitstraling van rust, heb ik mijn rust ook weer gevonden"
Dan kan ik zo'n mooi compliment alleen maar beantwoorden met een dikke knuffel..

Nicole C. Bruininga aan Mijn ikjes en ik
1 uur ·

7 december 2015

Vandaag waren we op de crematie van de broer van mijn lief,
2 van zijn kleinkinderen waren aanwezig,
het oudste meisje 8 jaartjes jong,
overmand door verdriet,
zakdoekje stevig vast in haar handje..
oogjes gericht op de kist waar haar opa in lag..
dan weer kijkend naar haar moeder
De kusjesregen vloeide rijkelijk..
zachtjes prevelde ze wat woordjes tegen haar mama
en mama prevelde liefdevol zachtjes iets terug.
Haar 3-jarig nichtje beleefde het geheel anders,
druk in de weer met Elsa, haar Frozen Barbie,
keerde zich naar haar oma en
fluisterde duidelijk.. "ik hou van jou"
en dartelde vervolgens van tante naar tante.
Haar hoofdje schuin en met haar grote kijkers
begreep ze intuïtief het moment en
sloeg zo nu en dan haar kleine armpje om een schouder..
De zinnen gingen langs haar heen,
de muziek pakte haar op....
Ze liet zich meevoeren op de tonen
en danste, danste langs de kist van haar opa,
langs haar tantes en ooms, langs haar papa en mama..
langs haar verdrietig nichtje..

In een moment van afscheid nemen
..... vierde zij het leven...

Hoe heerlijk is de vrije geest van een jong kind..

voor Katelijne & Irma

Samen met haar Nichten Glen en Joyce Rademaker.

THE BLEU ANGELS... ANGELIC....SAMEN STRIJDEN TEGEN HET

ONRECHT...!!!!  PEGGY STEIN EN NICOLE C. BRUININGA.

Hier nog enkele Gadjets van Nicole.C